Ik ben niet gek

Een jonge vrouw van 24 liep jarenlang rond met emotionele klachten zonder te weten dat ze aan een ernstige depressie leed. Totdat ze aan de kassa van de supermarkt plotseling een paniekaanval kreeg.

‘Geluiden van rinkelende telefoons en boodschappenscanners kwamen harder binnen dan normaal, mijn ademhaling versnelde en ik voelde druk op mijn borst. In paniek liet ik mijn boodschappen staan en rende de winkel uit!’

Ik huilde om alles

‘Eenmaal veilig thuis probeerde ik een verklaring te vinden voor wat er gebeurd was. Het lag vast aan de jas die ik droeg; die was veel te warm. Maar mijn vriend dacht hier anders over. ‘Dit is de druppel’, vond hij. Het ging al lange tijd niet goed met me. Ik huilde om alles, zelfs om reclamespotjes waar een ander hard om moest lachen. Ik dacht dat het bij me hoorde, dat ik gewoon een emotioneel persoon was.’

Masker op

‘De psycholoog stelde na onderzoek vast dat ik aan een zware depressie leed. Ik durfde het niet aan de grote klok te hangen. Want als je depressief bent en naar een psycholoog gaat, dan ben je gek, was mijn overtuiging. Voor de buitenwereld zette ik mijn masker van een lachende en vrolijke jonge vrouw weer op. Alleen mijn vriend, ouders en een handjevol vriendinnen nam ik in vertrouwen.’

Als ik het woord depressief gebruik, zie ik mensen schrikken

Onbegrip

‘Voor mijn vriend was het geen taboe meer, hij had zelf ook jarenlang in therapie gezeten. Dat was fijn, want daardoor kon hij mijn situatie beter begrijpen. Maar mijn vriendinnen begrepen niet waarom ik na schooltijd meteen naar huis ging en nooit iets leuks met ze deed.’

Taboe

‘Als ik het woord depressief gebruik, zie ik mensen schrikken. O jee, dan moet er wel iets vreselijks met je gebeurd zijn. Of nog erger, ze denken dat je gek bent. Dat vind ik echt heel erg. Het taboe is zo groot. Waarom wordt depressiviteit niet gezien als een serieuze aandoening? Depressieve mensen zijn ziek. Vaak weten ze zelf niet eens waarom ze klachten hebben.’

Ik ben niet gek

‘Ik wil niet dat er zoiets groots omheen hangt, dat je eigenlijk een soort van gek bent. Dat vind ik het ergste. Op een gegeven moment wist ik natuurlijk: ik ben er mee bezig, ik ben beter aan het worden. Maar toch twijfelde ik soms aan mezelf: Ik ben toch niet gek?’

Doen alsof

‘Dat is ook een van de grootste redenen waarom ik heel lang heb gedaan alsof er niets was. Uitspreken dat ik me niet goed voelde was voor mij al te veel, omdat ik dan ook moest uitleggen waarom. Ik had dan het idee dat ik álles moest vertellen, van wat er allemaal was gebeurd. Mensen vroegen er ook om. ‘Wat is er dan gebeurd in je leven en hoezo voel je je dan zo slecht?’ Sommige dingen wist ik zelf ook niet. En nu nog steeds niet. Toen het begon was ik 22 en ik heb er soms nog steeds last van. Ik ga nu eens per drie weken naar therapie, en als het slecht gaat, ga ik wat vaker.’

Onzeker

‘Eén van mijn onzekerheden is dat ik dit altijd moet blijven vertellen tegen mensen. Is het wel normaal om te zeggen dat je depressief bent op je 24e? Ik snap ook dat veel mensen zullen denken dat het je alleen overkomt als je wat ouder bent. Maar dat is dus niet zo.’

the-end

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *