Gastblogger Kim

Hoi, ik zal me even kort voorstellen. Mijn naam is Kim, ik ben 21 jaar en ik heb autisme en een angststoornis. Om maar direct met de deur in huis te vallen. 😉

Ik mag gastblogs schrijven op deze gloednieuwe website. Deze blogs zullen gaan over mijn leven, mijn angsten, hoe ik daarmee omga en de begeleiding die ik krijg (met hier en daar een kritische noot over deze hulp). Ik hoop dat jullie het leuk vinden om “mee te kijken”.

Vandaag heb ik een afspraak met een mevrouw die mij misschien gaat begeleiden. Ik heb al veel (positiefs) over haar gehoord via een vriendin. Ik ben erg benieuwd. Spannend, maar ook heel goed.

Open blik

Ze schreef in de mail als reactie op onze mail al dat ze begreep dat ik intensieve begeleiding nodig zal hebben. Dat ze ook intensief contact met mijn moeder zal hebben. Daarnaast natuurlijk met mij. Ik hoop zó dat ze me kan en wil helpen! Tegelijkertijd ben ik bang. Bang dat ze het niet ziet zitten en of dat het niet klikt. Dat ik al mijn hoop op haar heb ingezet en dat zij niets met mij kan. Ik ga er wel met een zo open mogelijke blik in. Ik ga mijn best doen tijdens het gesprek.

Vanavond passen we op mijn lieve neefje. Dat is leuk, maar natuurlijk ook een beetje vermoeiend. Goed, vooral leuk. Hij kan nu een beetje kruipen. Of eigenlijk is het nog meer tijgeren, maar ik ben natuurlijk heel trots (zoals een echte tante dat betaamt natuurlijk). 🙂 Haha.

Flauwvallen

Morgen wordt mijn tweede verstandskies eruit getrokken/gehakt. De vorige werd er in drie of vier stukken uitgehaald. Ik wilde ze wel mee naar huis nemen, die stukken, maar ik kon niet echt praten door de verdoving dus heb dat niet gevraagd. Leek me wel leuk, zo’n aandenken. Anyway, morgen de tweede. Het hakken deed geen pijn. ‘Hand omhoog als je nog pijn voelt’. *Kaakchirurg raakt kies aan* *Kim doet hand omhoog*. Hups, nog een verdoving erbij. Zo makkelijk gaat dat.

Die verdovingen maken me niet uit. Het trekken ook niet. In het ziekenhuis zijn maakt me nog wel bang. Vorig jaar ben ik flauwgevallen in het ziekenhuis. Sindsdien is het ziekenhuis een hele enge plek voor me. Ik denk dat ik wel op de goede afdeling kan komen. Ik weet dat ik na afloop duizelig kan zijn, eventueel zou kunnen flauwvallen en dus direct moet gaan zitten als ik me niet goed voel (dat herhaalde de assistente vorige keer wel 100 keer). Ik ken de procedure nu, gelukkig. Dat scheelt een klein beetje qua spanning.

Ik zie wel op tegen de pijn achteraf. Ongeveer een week lang had ik last. Dat is niet leuk. Ik overleef het natuurlijk wel, het is allemaal relatief, maar fijn is het niet.

Open vragen

Donderdag heb ik een afspraak met mijn SPV’er en de nieuwe Mevrouw die het (mij) gaat overnemen. Zij zat in het autismeteam, toen dat nog bestond. Ik ben heel erg benieuwd. Hopelijk begrijpt zij me iets beter dan mijn huidige SPV’er. Wat minder vage communicatie, wat minder extreem brede vragen. ‘Hoe laat sta je op?’ ‘10.00’ ‘Goed zo! Dat valt echt nog heel erg mee! En hoe gaat het op de andere levensgebieden?’ Ehm… Tja. “Eh, ja, wel oké?”. Daar kan ik vrij weinig mee, met zo’n open vraag.

We gaan zien hoe het allemaal zal lopen komende week. Heel misschien kan de afspraak niet doorgaan donderdag, als ik nog niet goed kan praten. Aan de andere kant, ik praat sowieso weinig, dus erg veel verschil zal het niet maken.

‘We gaan het zien’ bedoel ik niet negatief, maar juist neutraal. Ik weet nu niet hoe het zal lopen. Ik kan hopen. Ik kan mijn best doen. Hoe het precies zal zijn? Dat weet ik nog niet. Dat zullen we zien. 🙂

Mijn blogs kun je ook vinden op dansenindestorm.nl.

the-end

kim

 

Eén gedachte over “Gastblogger Kim”

  1. Dag beste mensen,

    Ik wil graag een bijdrage leveren als gastblogger.
    Mijn ervaringsverhaal van ‘Klacht naar kracht’ vertel ik in gastlessen en colleges om het taboe op psychische kwetsbaarheid te doorbreken. Coaching in herstel van depressie, burnout en angststoornis is mijn werk geworden, zie http://www.lichtwerk.nu.
    Vandaag komt depressie onder de aandacht door de landelijke campagne van het VWS; ik doe dit betekenisvolle werk al 2 jaar en onderschrijf jullie doelstellingen.
    Van harte hoop ik op reacties, Petra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *