Niets was nog de moeite waard voor mij

Jay (18) vertelt over de periode waarin hij depressief was. Hij was al jong depressief en woonde niet meer thuis.

Jay was ook te gast bij Paul de Leeuw in Pauls Puber Kookshow. Bekijk de uitzending van 15 oktober.

Op mijn negende

‘Mijn depressie is begonnen toen ik een jaar of negen, tien was. Ik kon door omstandigheden niet meer thuis wonen en werd uit huis geplaatst. In het pleeggezin had ik een gevoel van: waar hoor ik thuis?’

ADD

‘In het pleeggezin ging het niet goed omdat de pleegouders niet goed konden omgaan met mijn ADD. Ik trok me steeds meer terug. Na anderhalf jaar werd ik overgeplaatst naar een internaat, maar daar ging het alleen maar slechter, ik voelde me nóg eenzamer daar.’

Internaat

‘Op het internaat heb ik heel heftige dingen meegemaakt waardoor het nog erger werd. Het was daar heel gebruikelijk dat je gefixeerd werd, bijvoorbeeld als je niet wilde eten of niet wilde slapen. In die tijd had ik last van woede-aanvallen en dan deden ze mijn arm achter mijn rug, of ze duwden mijn duim naar binnen, tikten op een pijnlijke plek achter mijn oor, of ze gingen gewoon bovenop me zitten.’

Het liep uit de hand

‘In de eerste anderhalfjaar liep het zowat elke dag wel uit de hand. Ik weet eigenlijk niet hoe dat kwam. Ik was gewoon steeds kwaad omdat ik nergens controle over had. Iedereen besliste van alles over mij. En ik voelde me somber.’

 Ik ging anders denken: ik dacht, óf ik blijf eeuwig vechten, óf ik ga mijn best doen. Ik besloot mijn best te gaan doen en dat ging goed.

Depressief

‘Ik ben vooral heel veel alleen geweest. Ik sloot me op in mijn kamer, at niet, sliep niet, dronk niet, piekerde en ging niet naar school. Ik lag alleen maar in bed en kwam niet meer buiten.’

Dysthyme stoornis

‘Er werd bij mij een dysthyme stoornis vastgesteld. Dat is een chronische depressie die in periodes terugkomt. Wat ik ervan merkte is dat ik geen zin meer in het leven had. Niets was nog de moeite waard voor mij.’

Therapie

‘Ik moest van het internaat in therapie. Ik kreeg bijvoorbeeld PMT (red: psychomotorische therapie) en speltherapie. Maar dat vond ik helemaal niks. Daarna mocht ik zelf kiezen en toen ging ik koken. Dat vond ik echt leuk en dat doe ik nu nog steeds.’

Medicijnen

‘Ik wilde geen medicijnen, maar het moest van de psychiater daar. Elke dag controleerden ze of ik mijn pil had doorgeslikt. Maar vanaf mijn veertiende controleerden ze minder streng en toen heb ik ze niet meer ingenomen. Ik merkte dat ik dingen meer doorhad, op een andere manier binnenkreeg. Voorheen was het vlakkig en zonder die medicijnen voelde ik me meer op de hoogte.’

Liedjes schrijven

Praten vond ik altijd lastig, maar om me te uiten schreef ik liedjes, met gitaar. En ik tekende, maar daar was ik niet zo goed in.’

Eigen plek

‘Ik heb in pleeggezinnen en drie verschillende internaten gewoond. Nu woon ik eindelijk zelfstandig, en dat bevalt me een stuk beter. Eens per week komt er begeleiding langs voor wie dat wil, en dan kun je bijvoorbeeld hulp vragen bij je financiën ofzo. Ik vind het fijn om mijn eigen plek te hebben en van niemand meer iets te hoeven.’

De moeite waard

‘Nu gaat het eigenlijk heel goed met me. Ik ben anderhalf jaar geleden voor het laatst depressief geweest. En ook als ik depressief ben, weet ik dat er dingen zijn die nog de moeite waard zijn. Gelukkig maar, want als ik dat niet gehad was ik er allang niet meer geweest.’

Het keerpunt

‘Ineens wilde ik niet meer de hele dag die strijd. Ik vocht altijd tegen alles en dat was ik zat. Ik ging anders denken: ik dacht, óf ik blijf eeuwig vechten, óf ik ga mijn best doen. Ik besloot mijn best te gaan doen en dat ging goed. Ik ga binnenkort weer met de opleiding beginnen die ik heb afgebroken door mijn depressie. En daarna wil ik rechten studeren, zodat ik als advocaat andere mensen kan helpen. Want ik kan niet tegen onrecht.’

the-end

jay_gewoon

Eén gedachte over “Niets was nog de moeite waard voor mij”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *